Σκέψεις μαθητών για τo χρώμα

Όταν ανοίγεις τα μάτια, βλέπεις χρώμα.

Όταν κλείνεις τα μάτια, ακούς χρώμα.

Όταν ακούς ένα αστείο, γελάς χρώμα.

Όταν δεν ακούς, νιώθεις χρώμα.

Ότι και να κάνεις υπάρχεις στο χρώμα,

ζεις στο χρώμα, αναπνέεις στο χρώμα βιώνεις χρώμα.

Πράττεις χρώμα αποτυπώνεις στο χαρτί χρώμα.

Θυμάσαι χρώμα. Πας ταξίδι στο χρώμα…

Κ.Χ.

Όλοι οι άνθρωποι φοράνε μαύρα.

Μαύρα παπούτσια, μαύρα παντελόνια, μαύρες μπλούζες,

ένας μαύρος κόσμος...

Κι όμως αν ρίξω μια σπίθα χρώματος,

ο κόσμος θα γίνει καλύτερος.

Αν ρίξω μια φλόγα χρώματος, τα παιδιά θα τρέχουν ανέμελα έξω.

Αν ρίξω μια φωτιά χρώματος, ο κόσμος θα μάθει να συγχωρεί.

Αν τα κάψω όλα, μες το ολοκαύτωμα του χρώματος,

ο κόσμος θα μάθει να ζει.     

Β.Ρ.

«Το καλύτερο χρώμα στον κόσμο, είναι το χρώμα που σου πάει» Κ.Μ.

«Το απέραντο του κόσμου το γαλάζιο

όπου και να το βρω  ποτέ δεν θα είναι το δικό σου» Π.Β.

“ Δυο αποχρώσεις του μπλε, το μπλε του τοίχου και το μπλε της ψυχής» Κ.Μ.

«Αγγίζοντας τον ουρανό» Β.Ρ.         «H  αναζήτηση του μπλε» Κ.Μ..

« Αν ο καθένας αναζητούσε τη μοναδικότητα τότε ο κόσμος μου θα ήταν πολύχρωμος» Μ.Χ.

«Λευκός καμβάς είναι η ζωή, κάθε πινελιά και μια εμπειρία» Λ.Δ.

Τα χρώματα αλλάζουν τη διάθεση ….

…Ο ουρανός ταξιδεύει….

                          ...Ο συνδυασμός τους γεννά όνειρα!

                                                                                Μ.Χ.

Ποίημα της απόφοιτης μαθήτριας του σχολείου μας με θέμα γειτονιά : Σκλαβενίτη Μαρία

Υπάρχει αλήθεια κάποιος άνθρωπος που να μην συγκινείται

στο άκουσμα της λέξης "γειτονιά";

Γιατί, η γειτονιά δεν είναι απλώς ένα σύνολο από σπίτια

τα οποία βρίσκονται το ένα δίπλα στο άλλο.

Γειτονιά σημαίνει, όνειρο, χρώμα, αρχιτεκτονική, πάθος,

αντίθεση, συναίσθημα, μυρωδιά, άνθρωποι...

Μέσα στη λέξη " γειτονιά" αντικρίζεις χαρά, λύπη, μελαγχολία,

τρέλα, χαμόγελο, θαλπωρή, πίκρα, συγκίνηση, νοσταλγία.

 Περπατάς μέσα σε αυτή κι ένας απέραντος μικρόκοσμος

ξετυλίγεται μπροστά σου.

Βλέπεις τον ήλιο να λούζει τα πλακόστρωτα σοκάκια,

αισθάνεσαι τον χρόνο να ξαποσταίνει πάνω στα κλαδιά των δέντρων.

Κάποια λόγια γραμμένα στον τοίχο κοιτάζουν βουβά,

ενώ ένα παιδικό γέλιο σπάει τη σιωπή.

Πιο πέρα, μανταλωμένες πόρτες και παράθυρα δείχνουν

όσα πέρασαν κι όσα δεν θα ξαναρθούν,

ανθρώπους που έφυγαν και όνειρα που γλίστρησαν από τις γρίλιες...

Αντικείμενα και οχήματα έχουν στηθεί ακίνητα

σαν να χαιρετούν με σεβασμό την αιωνιότητα.

Έρημα ή και γεμάτα ζωή μπαλκόνια,

γλάστρες με λουλούδια πολύχρωμα

που σε κάνουν να χαμογελάς αισιόδοξα,

αυλές κρυμμένες πίσω από κάγκελα.

Γειτονιά είναι τα τραγούδια

που μουρμούρισες κάποιο βράδυ στον δρόμο προς το σπίτι,

είναι η μυρωδιά του φαγητού που κατακλύζει τις γωνιές

και η άλλη, αυτή των φρεσκοπλυμένων ρούχων.

Είναι η εικόνα των παιδιών που παίζουν,

η εικόνα της γιαγιάς που απλώνει βιαστικά τα ρούχα

πάνω στα σχοινιά του χρόνου.

Η γειτονιά είναι ένα μικρό όνειρο κι ένα τεράστιο σπίτι συνάμα,

κάτω από τον ίδιο ουρανό.

Είναι αραχνοΰφαντη εικόνα στα μάτια ενός ηλικιωμένου,

ένα παιχνίδι στην ψυχή ενός παιδιού.

Είναι ένα συνονθύλευμα αισθήσεων και ένα μαγικό δίχτυ

που σε φυλακίζει γλυκά μέσα του..

Μαρία Σκλαβενίτη

Το αλφαβητάρι του σχολείου μας

Στα πλαίσια της Ερευνητικής Εργασίας:
«Ψηφιακές δημιουργίες των πρωτότυπων φωτογραφιών και animation.Δημοσίευση στο web με την χρήση blog και ιστοσελίδων»,
οι μαθητές φωτογράφισαν στο χώρο του σχολείου,
επεξεργάστηκαν τις φωτογραφίες τους και δημιούργησαν αυτό το βίντεο, το οποίο το δημοσίευσαν στο blog του σχολείου μας.
1ο Λύκειο Λευκάδας. Σχολικό Έτος 2013-2014.
Υπεύθυνη καθηγήτρια: Νικολαΐδου Τάνια

Δείτε εδώ το βιντεάκι που φτιάξαμε.

Το σχολείο μας πήρε μέρος με αυτό το βιντεάκι στο παρακάτω Φεστιβάλ

Κείμενο της μαθήτριας Κ.Β περί φασισμού...

ΦΑΣΙΣΜΟΣ

Ανθρώπινη φύση. Ένα θέμα που από αρχαιοτάτων χρόνων απασχολεί την ανθρωπότητα. Εδώ και χιλιάδες χρόνια, οι φιλόσοφοι προβληματίζονται  για το αν η φύση μας είναι κατά βάση καλή αλλά διαφθείρεται από την κοινωνία, ή είναι κακή αλλά διατηρείται  υπό έλεγχο από την κοινωνία. Η έξαρση όμως των ρατσιστικών και φασιστικών φαινομένων τον τελευταίο καιρό, φαίνεται να αιτιολογεί και να δικαιολογεί την τελευταία άποψη.

ΟΡΙΣΜΟΣ

Φασισμός είναι η ιδεολογία και το πολιτικό σύστημα του άκρατου εθνικισμού και ολοκληρωτισμού. Γενικότερα είναι κάθε μορφή, συμπεριφορά, στάση ζωής που χαρακτηρίζεται από την αυθαιρεσία, την αυταρχικότητα, την καταπίεση.

ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΑΝΑΔΡΟΜΗ

Ο όρος φασισμός προέρχεται από την λατινική λέξη «fasces». Έτσι ονομαζόταν συγκεκριμένο αρχαίο ρωμαϊκό έμβλημα εξουσίας, το οποίο απεικόνιζε ράβδους δεμένες γύρω από έναν πέλεκυ.

Ο φασισμός γεννήθηκε μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου(1919) στην Ιταλία από τον Μπενίτο Μουσολίνι.

Ας περάσουμε όμως στο σήμερα.

Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες φασιστικών συμπεριφορών και αντιδράσεων. Μέσα στην οικογένειά μας, μέσα στο σχολείο μας, μέσα στην παρέα μας, μέσα στην κοινωνίας μας, μέσα στην ζωή μας.

 Κι όσο τα αφήνουμε να διαιωνίζονται τόσο χάνουμε την ταυτότητα του μέλους της οικογενείας, του μαθητή, του φίλου, του μέλους της κοινωνίας, του ανθρώπου.

Πού οφείλονται όμως αυτά τα φαινόμενα;

Θα πρέπει να αναρωτηθούμε και γιατί αυτά τα φαινόμενα βρίσκονται σε έξαρση στην εποχή μας. Είναι η οικονομική κρίση, ή παράλληλα και κυρίως η κρίση ιδεών που χαρακτηρίζει την εποχή μας; Η εποχή όπου εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν από την πείνα, χιλιάδες άνθρωποι αυτοκτονούν, εκατομμύρια είναι άστεγοι, δισεκατομμύρια έχουν πάψει να ελπίζουν. Γιατί ίσως αυτή είναι η πιο τραγική απόρροια όλης αυτής της κατάστασης. Ότι πια δεν ονειρευόμαστε, δεν ελπίζουμε, απλώς καθόμαστε μοιρολατρικά και περιμένουμε το τέλος.

Μήπως όμως ήρθε η ώρα να βγούμε όλοι από τα καβούκια μας και να κοιτάξουμε τον ήλιο;

Μήπως ήρθε η ώρα να διαψεύσουμε όλους τους απαισιόδοξους για την κακή ανθρώπινη φύση και να τους αποδείξουμε πως η καλοσύνη και η συναισθησία είναι αυτές που μας χαρακτηρίζουν; Πως το μόνο που θέλουμε είναι να είμαστε ελεύθεροι, ελεύθεροι να σκεφτούμε, ελεύθεροι να μιλήσουμε, ελεύθεροι να δράσουμε, ελεύθεροι να ζήσουμε;;;

Περί Τέχνης Κείμενα των μαθητριών Ντίνου Νεφέλης και Κοψιδά Βαλεριάννας

«Η Τέχνη δεν είναι αυτό που βλέπεις, αλλά αυτό που κάνεις τους άλλους να δουν».

Η Τέχνη είναι πάντα παλιά και πάντα επίκαιρη  ενώνει τους ανθρώπους και κυρίως τις ψυχές τους. Η Τέχνη είναι το χθες, το σήμερα, το αύριο. Μόνο μέσα από την Τέχνη μπορούμε να ανακαλύψουμε τον αληθινό μας εαυτό.

Μέσα από πολλές μορφές Τέχνης, η φωτογραφία ξεχωρίζει. Η παραστατικότητα του τρόπου απεικόνισης της πραγματικής ζωής είναι ονειρική. Η φωτογραφία μπορεί να υπάρξει μόνο ανάμεσα στην πραγματικότητα και την φαντασία. Βλέπεις το πραγματικό…

Και όπως λέει ο Κων/νος Μάνος, «η φωτογραφία προσδιορίζεται από δύο στοιχεία: το πρώτο είναι η αλήθεια, το δεύτερο η στιγμή, η μαγική στιγμή όπως την ονομάζω. Όταν συμπίπτουν αυτά τα δύο, έχει πετύχει τον σκοπό της.»

Απ’ τα πρώτα και γνωστότερα θέματα φωτογραφίας είναι το πορτρέτο. Πολλοί λένε «τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής» και αλήθεια πως μπορεί κάποιος να αντισταθεί σε δύο μεγάλα-εκφραστικά μάτια; Πώς μπορείς να μείνεις ασυγκίνητος μπροστά σε ένα λυπημένο παιδικό πρόσωπο; Ο φωτογραφικός φακός απ’ την ανακάλυψή του μέχρι σήμερα συνεχίζει να μας εκπλήσσει, να μας συγκινεί και να μας ανατριχιάζει. Η Τέχνη του φωτογράφου διατυπώνει διαφορετικά κάθε πρόσωπο. Κάθε πορτρέτο που γίνεται με την έμπνευση του φωτογράφου είναι το πορτρέτο του καλλιτέχνη κι όχι αυτού που ποζάρει. Κάθε πορτρέτο μας δείχνει το πώς βλέπει το μοντέλο ο φωτογράφος. Οι ονειροπόλοι φωτογράφοι βγάζουν ονειροπόλα πορτρέτα. Οι δυστυχισμένοι δυστυχισμένα πορτρέτα. Οι χαρούμενοι χαρούμενα πορτρέτα. Στην φωτογραφία όλα αφορούν την ιδιοσυγκρασία του καλλιτέχνη.

Έχοντας αυτά τα πράγματα στο μυαλό μας προσπαθήσαμε να δημιουργήσουμε. Μέσω της ερευνητικής εργασίας με θέμα τη φωτογραφία μάθαμε την αισθητική και την τέχνη της φωτογραφίας. Όλοι προσπαθήσαμε να βγάλουμε μια φωτογραφία ονειρική. Η φαντασία και το μυαλό κάθε μαθητή τέθηκε σε εφαρμογή, για χάρη της τέχνης. Στο project ανακαλύψαμε έναν άλλο εαυτό, αποκτήσαμε διαφορετική ματιά καταλαβαίνοντας ότι μόνο ονειροπολώντας μπορείς να δημιουργήσεις τέχνη και συνεπώς να πας μπροστά. Γιατί όπως είχε πει ο Όσκαρ Γουάιλντ: «Ναι, είμαι ονειροπόλος. Γιατί ονειροπόλος είναι αυτός που μπορεί να βρει το δρόμο με το φεγγαρόφωτο και να δει το χάραμα πριν από τον υπόλοιπο κόσμο.»

Ας ονειρευτούμε όλοι λοιπόν κι ας ταξιδέψουμε μακριά με αφορμή αυτή την έκθεση…

  Ν.Ν

                                              

                                                                           

Ο άνθρωπος. Το πιο περίπλοκο και αντιφατικό πλάσμα. Κι όμως… Ένα βλέμμα στο πρόσωπο του άλλου, στα μάτια του, κι είναι σαν να ξεγυμνώνεται μπροστά σου όλο του είναι. Η απεικόνιση αυτής της στιγμής απελευθέρωσης, όπου τίποτα δε μένει να μας κρατάει μακριά από την καρδιά του άλλου, την πηγή των αισθημάτων και συναισθημάτων του, από αρχαιοτάτων χρόνων βασάνιζε τους καλλιτέχνες. Πριν την φωτογραφία, οι ζωγράφοι, οι γλύπτες, οι μουσικοί, ζωγράφιζαν, σκάλιζαν και μελοποιούσαν τη μορφή και το ύφος του απεικονιζόμενου. Με την επαναστατικότητα  της φωτογραφίας όμως, δόθηκε η δυνατότητα της ακριβούς απεικόνισης του προσώπου, της έκφρασης, του βλέμματος, του συναισθήματος.

Τα θέματα της φωτογραφίας δεν είναι μόνο η ομορφιά και η μεγαλειότητα της ανθρώπινης φύσεως, αλλά και αποκτήνωση και απανθρωποποίηση των σύγχρονων (κτην)ανθρώπων. Όταν στην κορυφή της πυραμίδας των αξιών μας, αντί να υπάρχει ο ουμανισμός και ο αλτρουισμός, κυριαρχεί η αξία χρήμα-πράγμα, την πραγματικότητα χαρακτηρίζουν η βία, η εγκληματικότητα, ο πόλεμος, η φτώχεια, η καταπίεση, ο αυταρχισμός. Ακόμα όμως και σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς λυκειακοί ταγοί κάνουν την εμφάνισή τους. Είναι η νέα γενιά, η οποία με τη φρεσκάδα ιδεών και την αγνότητα ψυχών δίνει στον κόσμο την Ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον, έναν ήλιο να ανατέλλει πιο λαμπρό.

Η Τέχνη πάντα έφερνε τους ανθρώπους πιο κοντά στην εν δυνάμει καλοσύνη τους, επεκτείνοντας τους ορίζοντές τους και φωτίζοντας τις συνειδήσεις τους. Η Τέχνη, ως εκλεκτό ανθρώπινο δημιούργημα, ορίζεται ως η συνειδητή δημιουργία που σκοπεί στην έκφραση του ωραίου, αλλά και συνάμα στην ανύψωση του πνευματικού και ηθικού επιπέδου του ανθρώπου. Το ωραίο δεν πρέπει να νοείται απλώς ως το αισθητικώς άρτιο, αλλά και ως το καλό, το ηθικό.

Ας αφήσουμε λοιπόν ανοιχτό το μυαλό και ατείχιστη την ψυχή μας, ελεύθερη τη φαντασία μας να καλπάσει σε τόπους ονειρικούς…

Ας αναζητήσουμε την ουτοπία, όχι απλώς λεκτικώς, αλλά και εμπράκτως. Ας φέρουμε την πρόοδο αγωνιζόμενοι για τα πιστεύω μας και τις ιδέες μας.

Ας μην είμαστε άλλο υποχείρια του κάθε υποκριτή λαοπλάνου.

Ας αρχίσουμε ξανά να ελπίζουμε!!!

B.K

Οι μαθητές για τον Αλέξη

Σήμερα, 7 δεκεμβρίου, μία μέρα μετά την πρώτη επέτειο του τραγικού θανάτου του Αλέξη Γρηγορόπουλου, πραγματοποιήθηκε στη Λευκάδα μαθητική πορεία στη μνήμη του. Ένα πλήθος μαθητών συγκεντρώθηκε στον Άγιο Μηνά και ξεκίνησε πορεία μεχρι το αστυνομικό τμήμα περνώντας από την αγορά. Έκεί οι μαθητές σταμάτησαν, κάθισαν στο εδαφος με αναμμένα κεράκια φωνάζοντας συνθήματα.Δεν έλειψαν, βέβαια, και κάποια επεισόδια. Κάποιοι από τους μαθητές-διαδηλωτές άρχισαν να πετάνε αυγά, ντομάτες, λεμόνια και πλαστικά μπουκάλια.

Κι άλλο σχόλιο για την κατάληψη

Έίναι η τέταρτη συνεχομενη χρονιά που γίνεται καταληψη στο σχολείο μας. Αφορμή για την πρώτη στη σειρά ηταν η πανελλαδική κινητοποίηση ενάντια στην τροποποίηση του άρθρου 16, αλλά οι υπόλοιπες δεν είχαν κάποιο συγκεκριμένο σκοπό ή αίτημα. Ενώ λοιπόν στην αρχή υπήρχε κάποια ιδεολογική βάση, από χρόνο σε χρόνο αυτή η αμφιλεγόμενη και ασταθής κατάσταση διαιωνίστηκε, με αποτέλεσμα όχι μόνο τις επιπτώσεις στην κάλυψη της σχολικής ύλης, αλλά ακόμα χειρότερα στον εκφυλισμό αυτού του μέσου κοινωνικής πιέσης. Κι όλα αυτά προκειμένου να εξασφαλίσουμε λίγες μέρες ξεκούρασης και καλοπέρασης, χωρίς κανέναν απώτερο σκοπό. Δηλαδή όταν χρειαστεί πραγματικά να κάνουμε κατάληψη, τι θα κάνουμε;;;

Σκέψεις- Σχόλια για τις καταλήψεις

      Όπως η απεργία έτσι και η κατάληψη γίνεται για να αναδείξει κάποια σοβαρά αιτήματα. Επομένως όταν αποφασίζουμε εμείς οι μαθητές να κάνουμε κατάληψη του σχολείου μας, θα πρέπει να γνωρίζουμε όλοι ποια είναι αυτά τα αιτήματα και με ποιο τρόπο  θα τα διεκδικήσουμε. Δυστυχώς όσα χρόνια φοιτώ στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο ποτέ δεν έχει προηγηθεί της κατάληψης συζήτηση του Προεδρείου και των μαθητών για τους λόγους που θα κλείσουμε το  σχολείο. Γι αυτή την εικόνα ευθύνη   έχουμε όλοι οι μαθητές. Δυστυχώς η κατάληψη γίνεται μόνο για την κατάληψη και όχι για τα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε  μέσα στο σχολείο.

Ενδεικτικά αναφέρω ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα είναι το άσχημο σχολικό περιβάλλον (σπασμένα τζάμια-πόρτες, έλλειψη χρώματος στις σχολικές αίθουσες κ.α ) .Μαζί με τα υπόλοιπα προβλήματα και μετά από διαλογική συζήτηση θα μπορούσαμε να διεκδικήσουμε τα δικαιώματά μας προσπαθώντας με άλλες μορφές πίεσης προς την διοίκηση της εκπαίδευσης και όχι μόνο με την στείρα κατάληψη των χώρων διδασκαλίας. Εμένα τουλάχιστον πέραν του σίγουρου δεδομένου της καθυστέρησης στην εκπαίδευσή μας έχει γίνει και μια εύκολα αντιμετωπίσιμη διαδικασία από την πλευρά της κρατικής εξουσίας που μεταβιβάζει και φορτώνει την όλη υπόθεση σε μας του μαθητές.

Λευκάδα 3-11-2009

ΚΑΤΑΛΗΨΗ - 1ο ΛΥΚΕΙΟ ΛΕΥΚΑΔΑΣ

Σήμερα Παρασκευή το σχολείο μας βρίσκεται υπό κατάληψη
και βρέχει βρέχει ..............